De foto's geven een beeld van de manier van werken van Rineke Hollemans.
De enorm arbeidsintensieve werkwijze is onmogelijk exact door middel van foto's aan te geven.
De serie dient dan ook als een impressie te worden beschouwd.

”Je ziet mij stralen als ik met kleurtjes bezig ga”

We arriveren ‘s ochtends rond 9 uur en Rineke Hollemans is in haar atelier druk bezig papier op maat te snijden. Ze weet al exact wat ze daarmee van plan is. In de vierkante ruimte staan een drukpers, een rek vol drukproeven die hangen te drogen, een ruime tafel met inktb pan>enodigdheden en een kleinere tafel om aan te zagen en te gutsen. Alle vier de wanden zijn behangen met kunst (in wording). De ruimte is licht, uit de ramen aan de voorkant kijk je uit op een met wilgentakken afgezette tuin. Rineke begint de dag met het kijken naar haar werk van de vorige dag. Of het voldoende gedroogd is. Ze legt hier en daar even een passe-partout overheen om te kijken hoe het lijkt. Op dit moment is ze bezig met het maken van een combinatie van 15 vierkante werken bij elkaar op één achtergrond.
We praten terwijl Rineke intussen werkt. Ze zaagt een stuk hout uit met de elektrische zaag, die ze voor grote stukken gebruikt. Er hangen nog een handzaag en een figuurzaag voor het kleinere werk. Uit een vierkant stuk triplex haalt ze de mooiste, vaak organische, vormen (‘ik heb iets met bomen’) om die later als een puzzel in elkaar te kunnen leggen. Of juist m eer los van elkaar, over elkaar heen, met ontbrekende stukken…dit wordt ook wel de legkaarttechniek genoemd. ‘Hoe langer ik met de vormen bezig ben, hoe meer gefascineerd ik raak’, vertelt ze.

De afgezaagde vorm wordt flink geschuurd en afgerond. Dat is nodig, anders schiet je door het papier heen met de scherpe randen van het hout.
Ze loopt naar een hoek van de ruimte waar al een paar af >drukken liggen en pakt de houten vormen erbij. Even een experimentje tussendoor. Ze goochelt met de plaats van de vormen op een afdruk, denkt na over de kleuren die ze erover heen wil drukken. Ze draait vormen om. ‘Ik sluit de dag ook altijd af met iets geks’, vertrouwt ze ons stralend toe. Het hele drukproces kost niet alleen fysiek veel energie, maar ook geestelijk. Rineke is in haar hoofd voortdurend bezig met de vraag: wat druk ik eerst af. Hoe moet het daarna verder? Het is voortdurend keuze’s maken tussen eindeloze mogelijkheden. Maar het werkt verslavend. Ze pakt twee gele werkhandschoenen en strooit daar geparfumeerd talkpoeder in, tegen de stank. Dan gaat ze aan de gang om wat schellak bij te maken. Schellak is een natuurprodukt, legt ze ons uit, een produkt van de luis, preciezer nog; de schildjes van de luis. Ze laat een bus met gele, transparante schilfertjes zien. Ze vermengt deze met spiritus en brengt ze dan aan op het hout. Zo houd je de nerf open en blijf je de mooie houtstructuur zien.
Rineke pakt een grote bus ultramarijne inkt en begint te wrikken om de wat ingedroogde substantie los te krijgen. ‘Dit is schitterend, dit gooi je toch niet weg?’ Op een schone plaat liggen de primaire kleuren wit, geel, rood en blauw, de enige die ze gebruikt. Rineke mengt namelijk al haar kleuren zelf, met een paletmes. ‘Ik weet precies wat mijn rood doet met mijn geel’, vertelt ze. ‘Laatst had ik het verkeerde rood; dan krijg je dàt…afschuwelijk!’ Ze wijst opeen serie drukken aan de muur. Inmiddels heeft ze groen gemengd, een licht en donker soort naast elkaar. Ze haalt de roller er overheen om het dan aan te brengen op het hout. Er zitten verschillende kleuren tegelijk op de roller en dat zorgt ervoor dat het gaat mengen. Prachtig om te doen vindt ze dat, het mengen. ‘Het heeft zo wel iets van schilderen hè Dat effect krijg je ook als je -in-nat werkt. Sommige van mijn collega’s ijzen ervan…’ Ze rolt de inkt er in een paar strek ‘Je ziet vaak bij mannen dat ze van die grote, brede rollen gebruiken, met één kleur erop. En dan staan ze een kwartier lang te rollen om het gelijkmatig uit te smeren’. Ze veegt met extreem weidse gebaren in de lucht ter illustratie. ‘Maar dan krijg je dus niet die overgangen.’
En die overgangen van kleur is juist één van de dingen die het werk van Rineke zo boeiend maakt. Ze heeft de delen hout inmiddels ingerold met inkt en legt ze nu voorzichtig omgekeerd op het papier. Eroverheen komt een groot karton ter bescherming en dan laat ze hem onder de pers doorrollen.

< Précédent		Suivant >