Berg en wind

Ik speel met de wind;
in grillige patronen.
Met haar leden, haren en haar tonen.
Onberekenbaar doch goed gezind.

’t Is een spel dat me nooit kan verklaren,
waarom de zachte of zwiepende snaren
mij nu vangen in verhalen
die ik deel met bergen die op hoogte kalen.

Als levenslichten schijnselen
aan de voeten van de berg
wervel ik door het waaien cirkels
langs de randen van mijn kracht.

Het is als een moment van versterf;
“Draai een cirkel van liefde
voor de kaalte van de berg.”
De berg, de wind, de gids.

En later; daar waar de wind om pieken
op wieken slaat en  t begin vindt
naar de diepte van ‘t dal
waarin de berg als hoogte staat,

roep ik naar de berg
wiens kracht mij omstraalt;
“Kom op met je wind,
die van zo hoog in de diepte daalt”

< Prev