Kees

Vormen schijnen achter sluiers
als verbeelding van hoop
in de vergankelijkheid.

Het leven ooit zo krachtig
blijft daar staan als
een herinnering die,

prachtig,
mijn daden door de dood
heen laten gaan.

En als marmeren zuilen blijven
de herinneringen achter als symbolen
van verleden tijd.

Het zijn resten van mijn huis
die langzaam gaan verdwijnen
als stof in de vergetelheid.

< Prev		Next >