Rineke Hollemans aan het werk, vervolg

‘Eigenlijk hoort er ook nog vilt tussen…’ merkt ze op.
‘En het hoort in een mal (ook wel ‘boek’genaamd) te liggen, maar ja, dat werkt niet, omdat ik vaak bewust ruimte laat tussen de delen’.
Daarom houdt ze het karton dat eroverheen ligt maar goed vast, tot de pers hem pakt, anders kan hij wegschieten.
De inkt is op oliebasis en het is een vrij dikke substantie.
‘Dat is ook wel nodig, anders loopt het letterlijk en figuurlijk van je plaat af!
Het hele proces kost aardig wat tijd,
helemaal als je bedenkt dat er wel tien tot vijftien keer over elkaar heen gedrukt wordt.
En elke keer moet je je weer afvragen: laat ik het zo of doe ik er nog wat bij…
19 een mal-"boek" 20 een mal-"boek"
Je bent altijd met 4 à 5 dingen tegelijk bezig.
Die kleur over die,
dan krijg je dat…’
Dan wil ze ons laten zien hoe het resultaat kan uitpakken als je over een al bestaande ondergrond heen drukt.
Zo’n ondergrond ontstaat al snel: Rineke inkt een plaat hout in, ‘vet en mager’ en brengt zo een grondlaag aan. Hiermee ontstaat al in grote lijnen het landschap.
Ze let hierbij ook erg op de structuur van de nerven, daar kiest ze haar hout zelfs speciaal op uit. Dan drukt ze over de ondergrond heen en zegt: ‘Dàn zie je de kracht van kleur!’
Ze pakt het papier dat uit de pers rolt en constateert dat er teveel inkt op heeft gezeten. ‘Dat moet ik even af laten vloeien’. Wat betekent dat ze er een papier overheen legt, zodat het teveel aan inkt daar in opgenomen wordt. Het doseren van de inkt is iets wat nauwkeurigheid behoeft. Als je teveel gebruikt is het resultaat te vet, maar als je te weinig gebruikt, wordt het resultaat ‘wollig’, vaag, kriebelig, onduidelijk.
Inmiddels is de tijd voorbijgevlogen. Rineke maakt de rollers goed schoon met terpentine, om ons te laten zien hoe ze bezig gaat met gutsen.
Het gutsen gebeurt aan dezelfde tafel waar ze ook aan zaagt. Verschillende tafels zijn nodig, want het zaagsel mag zich absoluut niet vermengen met de inkt. Het zaagsel moet meteen opgeruimd worden. Ze schuurt de schilfers weg en tekent met een potlood de lijnen die uitgegutst moeten worden.
Dat doet ze deels met een handguts en deels met een elektrische guts. Met een handguts heb je méér mogelijkheden, je kunt ermee splinteren bijvoorbeeld. De elektrische guts gebruikt ze voor het grovere werk en de grotere oppervlaktes, vooral op de voorgrond van een landschap. Het verschil in effect is duidelijk te zien.
Rineke bewerkt niet het hele oppervlak met de guts, maar laat ook hele stukken als vlak bestaan. Naast kleuren en vormen bouwt ze zo aan de diepte van een werk. ‘Je bouwt een beeld langzaam op, je gutst niet overal direct wat in’. Ze wijst op hoe een lijn verder loopt daar waar een vlak is geëindigd, en hoe het logischerwijs zou doorlopen buiten het werk. En hoe het weer aansluiting zou vinden aan de andere kant van het werk. ‘Het is een lijnenspel’, legt ze ons uit, ‘Er komt zo ook meer eenheid in’. Ons g esprek komt op het onderwerp techniek, in dit geval het logische verloop van de lijnen in een landschap, het perspectief. Hoewel Rineke de techniek natuurlijk beheerst, lapt ze sommige regels ook wel bewust aan haar laars. Ze gaat enerzijds puur af op wat ze ziet, maar ze blijft ook net zolang kijken tot ze ziet wat ze wil zien. Een belangrijk punt bij haar. Ze ziet wat ze wil zien. Net zoals ze zelf haar tuin heeft ontworpen zodat haar uitzicht niet storend is.
Al kijkend, pratend en wat Rineke betreft werkend is onze ochtend omgevlogen en hebben we een verhelderend zicht gekregen op de werk- en denkwijze van deze boeiende en energieke kunstenares.
En we hebben nog maar een fractie gezien. En dan nemen we afscheid, Rineke achterlatend in de beslotenheid van haar atelier, geïnspireerd en gevuld met vele indrukken.
tekst: Martine Munnik

< Vorige		Volgende >