Paul Werner en zijn lithografie.

Paul Werner is 12 april 1930 geboren in Arnhem, en in december aldaar gedoopt in de Walburgkerk.
In 1931 verhuisde het gezin naar Amersfoort, waar vader in 1934 een bier- en wijnhandel gaat drijven. Daar werd bier en wijn van het vat of fust op de fles gezet met de hand. Paard en wagen brachten de bestellingen naar de klanten, de vele cafés in de regio.

In Amersfoort werd door Paul Werner de lagere school gevolgd en vervolgens het gymnasium, echter met allerlei onderbrekingen tijdens de oorlogsjaren omdat de Duitsers de school bezet hielden. In deze ‘vrije’ jaren -hij was ongeveer 14 jaar - kreeg hij samen met zijn twee broers de schilderkist van zijn vader, die lid was van een kunstenaarsvereniging in Arnhem en zelf ook verdienstelijk schilderde, naast zijn werk. Met de schilderskist vol olieverf werd er door de drie jonge broers thuis flink op los geschilderd. In 1950 haalde Paul Werner alsnog het diploma van het gymnasium.

In datzelfde jaar ging Paul Werner verplicht in dienst in Steenwijk bij de OST-compagnie, de ondersteuning voor de zware wapens. Anderhalf jaar lang zat hij daar temidden van Groningers en Friezen. Hij werd soldaat 1e klas en stukscommandant, en heeft als zodanig veel in Duitsland moeten oefenen in NATO-verband, samen met Engelsen, Schotten en Canadezen. Op het einde van zijn diensttijd kreeg hij scabiës, met overal zweren op zijn lijf. Voor behandeling ging hij naar het militair hospitaal in Utrecht. Het officiële ontslag uit de dienst volgde al gauw.
Paul Werner ging terug naar het ouderlijk huis in Amersfoort waar de bottelarij van vader inmiddels failliet was gegaan. Zijn vader was toen vaak van huis weg.

In 1951 kreeg hij een eerste baantje in Amsterdam en ging daar op kamers wonen. Na enkele korte baantjes kwam hij bij dagblad ‘De Tijd’ te werken als corrector van teksten, van 8 uur tot 3 uur s’ middags. Zo kon hij daarnaast een spoedcursus tot onderwijzer volgen, maar al gauw nam hij ook schilderslessen op het atelier van Fred Sieger. Hij werd van de onderwijzersopleiding verwijderd, omdat hij niet serieus genoeg had gewerkt; het schilderen nam hem teveel in beslag. Dus ging hij voor de inkomsten weer terug naar het correctorbaantje bij De Tijd.
Fred Sieger adviseerde hem om de lerarenopleiding tekenen te gaan volgen. Vanaf 1957 deed hij dat, eerst in de avonduren; later volgde hij de leraaropleiding overdag, met ernaast een avondbaantje als corrector bij de katholieke Volkskrant. Met weinig enthousiasme volgde hij lessen in de bijgebouwen van het Rijksmuseum, onder andere van Hendrik van de Spoel. Hij zag zichzelf beslist niet als leraar, maar als kunstenaar. In 1959 werd hij van de opleiding verwijderd omdat hij ‘te weinig deed’: hij kwam vaak te laat, o.a. door de zware nachtdiensten bij de Volkskrant.

Daarop nam Paul Werner een lange vakantie naar het Frankrijk van zijn held Van Gogh, rondom Arlés, en verbleef er ruim zes weken, al schilderend. Op de terugreis ontmoette hij al liftend voor het eerst zijn Bretonse vriend Forestier, een oud-strijder die nog in 1944 in de verloren slag om Arnhem had meegevochten. Bij Forestier zou hij later regelmatig verblijven en daar veel gouaches schilderen aan de Bretonse kust.
Vanaf 1960 kreeg hij het lithograferen in zijn vingers onder leiding van de graficus Puetmann , de oprichter van het Amsterdams Grafisch Atelier. In latere jaren nam hij incidenteel de lessen over van Puetmann en begeleidde hij daardoor o.a. Lucassen, Sierhuis en Rudi Buurman in het lithograferen. In 1963 volgde hij nog een aantal etslessen bij Ateliers 63, bij de graficus Jan Verpoorten.

Vanaf 1960 woonde Paul Werner in een onbewoonbaar verklaard huis aan de Poel te Amstelveen. Hier heeft hij veel gouaches en schilderijen van de Poel gemaakt, naast het Amsterdamse Bos. In Amstelveen deed hij al snel mee aan een aantal groepsexposities van plaatselijke kunstenaars in museum ‘Aemstelle’.  
In 1961 werd hij lid van kunstenaarsvereniging Sint Lucas waar hij zijn latere schildersvriend Steven Kwint ontmoette. Ook had hij toen contact met de eerste Kunstuitleen ‘Kunstkontakt’ waar gouaches maar ook de eerste litho’s werden aangekocht. Paul Werner zegde zijn baan bij de Volkskrant op, omdat hij besloot als zelfstandig kunstenaar de BKR-regeling in te gaan. Hierin werd hij na aanvankelijke strubbelingen alsnog toegelaten; een serie wintergouaches van de Poel werd na tweede selectie aangekocht.

Van 1963 tot 1967 werd er intensief en regelmatig gelithografeerd door Paul Werner, naast zijn gouaches en plein air, die meestal waren geïnspireerd op het Nederlandse, Belgische en Franse landschap. Hij maakte in 1965 zijn eerste kunstboek: ‘Côte du Nord’ met litho’s en teksten over Bretagne.
In 1967 liftte Paul Werner mee terug uit Frankrijk met een Franse filmer die hem uitdaagde litho’s te maken over de Vietnamoorlog, waar de filmer zelf was geweest aan de zijde van de Vietcong.



Dat jaar ontstond Paul Werners eerste politieke litho: ‘Badman in Vietnam’. Vele jaren van kleur- en zwartwitlithografie zouden volgen, met in het middelpunt daarvan zijn ‘politieke grafiek’. Het Stedelijk Museum Amsterdam bezit een reeks grafieken van zijn hand, evenals de letterkundige bibliotheken van Antwerpen en Den Haag.

< Vorige		Volgende >